Dankzij Transplantoux, de meest inclusieve laagdrempelige sportclub heb ik, ondanks mijn handicap, weer een nieuwe sport ontdekt.

Zaterdag 7 maart. De dag waar ik al een tijdje naar uitkijk. Waarom? Transplantoux, in hoofde van Claudia, de ambassadrice van Bowling en Boogschieten heeft dan een initiatie boogschieten georganiseerd in Hofstade met een professionele trainer. Niets bijzonders denk je. Ware het niet dat ik ten gevolge van een beroerte links gedeeltelijk verlamd ben. Boogschieten met 1 goede arm? Onmogelijk, neen hoor! Na een fijn gesprek met Claudia over mijn gemis aan 2 volwaardige armen bespreekt ze dit met de trainer. Volgens hem moet het wel kunnen. Hij zal de mogelijkheden bekijken en voor de eventueel benodigde aanpassingen zorgen. 

Mijn 13 jaar geleden getransplanteerd hart maakt een sprongetje.

Na aanmelding aan de slagboom gaat die prompt open. We worden verwacht. Er zijn reeds enkele collega's getransplanteerden aanwezig waaronder Claudia. De warme ontvangst geeft reeds een goed gevoel, en er is zelfs nog geen boog gespot! We worden voorgesteld aan Raymond, inderdaad een naamgenoot, de trainer die het materiaal, pijl en bogen, klaarlegt. Hij geeft individueel aan hoe een boog moet worden vastgehouden. Dankzij zijn uitgebreide kennis en materiaalkeuze vind hij een boog en een manier waarop ik daadwerkelijk een boog kan spannen en richten. De eerste pijl zoeft gezwind in de richting van het doel, het blazoen en schampt de rand. Raymond kijkt me met een kritisch oog aan, stelt mijn houding bij en warempel de tweede pijl blijft zowaar in het blazoen steken.

Er is geen houden meer aan. Samen met de vrienden van Transplantoux worden ettelijke pijlen naar de 3 opgestelde doelen geschoten. De meesten treffen raak maar nog niet in de roos. Na een uurtje wordt de schietpositie van 6 naar 7 m gebracht. Geen probleem. Gewoon dezelfde techniek aan houden. Houding en concentratie zijn belangrijker dan kracht. Er is zelfs een collega transplant uit Nederland die geroutineerd het doel op 25 m afstand moeiteloos raakt. We kijken er met gretige ogen naar. Hij geeft graag uitleg bij de verschillende stappen. Je krijgt een gevoel hoe het er op de transplantgames aan toe kan gaan.

Rond 16.30, na dik 2 uur pijlen naar het blazoen geschoten te hebben neemt de concentratie en de kracht in de armen af. Tijd om te stoppen.

Een uitermate geslaagde dag. Dankzij Transplantoux, de meest inclusieve laagdrempelige sportclub heb ik, ondanks mijn handicap, weer een nieuwe sport ontdekt.

Aan alle deelnemers, de trainer en de organisatie: "Hartelijk dank, dit had ik in mijn wildste dromen niet voor mogelijk gehouden." - Tekst: Raymond